Ræður þingmanna VG
Stefnuræða forsætisráðherra og umræður um hana voru í gærkvöldi. Mikið hefur verið hringt á skrifstofu Vinstrihreyfingarinnar-græns framboðs og lýst yfir ánægju með frammistöðu þingmanna okkar. Þessi viðbrögð eru mjög ánægjuleg og þökkum við kærlega fyrir hlý orð í okkar garð. Hér á eftir birtast ræður þeirra Steingríms J. Sigfússonar, Kolbrúnar Halldórsdóttur og Þuríðar Backman.
Steingrímur J. Sigfússon:
Herra forseti. Góðir áheyrendur. Já, ef ég hefði farið út í einkunnagjöf á ræðu hæstv. forsrh. á annað borð, þá hygg ég að það hefði orðið eitthvað á þá leið að hún væri fremur rýr í roðinu. En það er að vísu vegna þess að á það eintak sem ég fékk sent af ræðunni, þessari frægu lekaræðu, vantaði hinn skemmtilega endi sem hæstv. forsrh. flutti okkur. Og ég býst við að ég hefði hækkað hana um hálfan í einkunn ef ég hefði haft eintak undir höndum með þessum ágæta enda. Það er auðvitað alltof snemmt að flytja kveðjuorð til hæstv. forsrh. þó væri nú nokkur saknaðartónn í ræðu hans hér, en ég get svo sem þakkað honum fyrir marga góða snerruna sem við höfum tekið m.a. í umræðum um stefnu ríkisstjórna hans. Það vil ég segja að heilmikið hafa pússast hornin á hæstv. forsrh. frá því hann kom hér inn úr stóli borgarstjóra og hugðist vera á þingi ekki síður kóngur í ríki sínu heldur en hérna handan við Vonarstrætið.
Herra forseti. Vetur konungur er að minna svolítið á sig þessa dagana og það gildir einnig og ekki síður um hálendið og vesturöræfi þar sem nokkur hundruð erlendir verkamenn eru í milli 600 og 700 metra hæð yfir sjó, heldur fáklæddir að kynnast því hvernig vetur ber að garði á öræfum Íslands. Hvernig er síðan búið að þessum erlendu gestum þjóðarinnar? Jú, það er þannig að þeim búið að góðhjartaðar konur á Austurlandi eru að prjóna sokka og vettlinga á bláhvíta portúgalska fingur og tær vegna þess að verkamennirnir hafa ekki efni á því að kaupa sér einu sinni húfu úr ódýrustu gerviefnum í kaupfélaginu á Egilsstöðum. Í stuttu máli sagt erum við Íslendingar að verða þar vitni að einhverri ósvífnustu tilraun til félagslegra undirboða sem sést hefur lengi á Vesturlöndum af fjölþjóðafyrirtæki. Og það er ekki eitt heldur allt sem þar er undir. Það var byrjað á því að flytja verkafólk á staðinn. Síðan var farið að reisa vinnubúðir. Salernisaðstöðu og aðra hreinlætisaðstöðu vantaði. Drykkjarvatn var ekki fyrir hendi. Öryggismál voru í ólestri. Engar brunavarnir. Menn hafa ekki leyfi til að stjórna þeim ökutækjum sem þeir eru uppi í og þar fram eftir götunum. Og þegar kólnar í veðri hafa menn einn fátæklegan vinnugalla til að klæða af sér kuldann. En verst af öllu er þó auðvitað hin alvarlega tilraun og hinn einbeitti ásetningur þessa verktaka Landsvirkjunar til að nýta sér og gera út á atvinnuleysi og eymd verkamanna á vanþróuðum svæðum sem þar með láta bjóða sér aðbúnað og kjör sem enginn Íslendingur mundi líta við. Þurfti þetta að koma mönnum á óvart? Nei. Fyrir lá slóð þessa fyrirtækis í Afríku, Suður-Ameríku og víðar. Ef menn hefðu kynnt sér söguna þá máttu þeir vera við þessu búnir. Einnig áttu auðvitað að hringja bjöllur þegar hið lága tilboð barst. Hvernig stóð á því að þessi verktaki, glóðvolgur af söndum Afríku, bauð svona miklu lægra en þau fyrirtæki íslensk og erlendir samstarfsaðilar sem nauðaþekkja aðstæður á Íslandi? Eða hvað. Grunaði Landsvirkjun ekki neitt? Ekki iðnaðar- og viðskiptaráðuneytið? Héldu þeir að þessir aðilar þekktu svona miklu betur íslensku virkjunarsamningana og jarðfræðina á Austurlandi heldur en t.d. Ístak og Pihl & Søn? Eða var það kannski það að svo mikið lá á að koma þessu pólitíska gæluverkefni fram, reisa ef svo má að orði komast þennan blauta bautastein framsóknarmanna á Austurlandi sem Hálslón verður, að menn tóku vitandi vits óraunhæfu tilboði? Til hvers vísuðu ummæli hæstv. utanrrh. á Egilsstöðum á dögunum við hið sama tækifæri og hann laut fyrirtækinu fram og þakkaði þeim hingaðkomuna þegar hann sagði að menn skyldu nú þakka hið lága tilboð, því ella væri með öllu óvíst að í verkið hefði verið ráðist. Auðvitað. Og til hvers vísa ummæli stjórnarformanns Landsvirkjunar í blöðum í dag sem byrjar á því að lýsa áhyggjum af ímynd Impregilo? Stjórnarformaðurinn hefur miklar áhyggjur af því að ítalska fyrirtækið sé að skemma ímynd sína. Ekki Landsvirkjun. Ekki Framsóknarflokkurinn. Nei. Impregilo. Hvað segir svo stjórnarformaður Landsvirkjunar samkvæmt orðréttri tilvitnun í Morgunblaðinu: ,,Þegar samið var endanlega við Impregilo voru nokkur atriði fínpússuð og þá fengu þeir töluverða hækkun, meðal annars til að tryggja að launakröfum yrði fullnægt við verkið,`` segir Jóhannes Geir.`` Aha. Landsvirkjun vissi sem sagt áður en hún gekk til samninga við fyrirtækið að tilboðið væri óraunhæft hvað launaþáttinn snertir en tók því samt og lét þá hafa umtalsverða hækkun í viðbót til þess að kippa þessu í lag. Ég trúi því að þessi ummæli muni vekja athygli og undrun, ekki síst samkeppnisaðilum um verkið sem buðu í góðri trú og ætluðu sér að uppfylla íslenskar reglur um kaup og kjör. Annars hafa, herra forseti, viðbrögð hinna ýmsu aðila við þessu máli verið öll mjög athygli verð. Verkalýðshreyfingin hefur að sjálfsögðu, og það er þakkarvert, skorið upp herör gegn þessu framferði, enda vita menn þar á bæ hversu hættulegt það væri ef fyrirtæki kæmist upp með þessi undirboð. Hvernig það mundi grafa undan áratuga baráttu til að byggja upp réttarstöðu, tryggja kjör, öryggi og aðbúnað verkafólks á hálendi Íslands. En verkalýðshreyfingin hefur ekki fengið mikinn stuðning stjórnvalda hvað þá vinnuveitenda í þessari baráttu sinni. Viðbrögðin hafa verið mjög athygli verð. Suður í Straumsvík skaut upp kollinum á dögunum pínulítið dæmi hliðstæðrar náttúru þar sem átti að fara illa með erlenda verkamenn. Þá var manndómsbragur á því hvernig forstjóri Álversins tók á málinu og sagði efnislega og á mannamáli: Við höfum ekkert með ykkur að gera ef þið getið ekki virt lög og reglur og hagað ykkur eins og menn.
Hefur einhver sagt þetta við Impregilo? Hefur Friðrik Sophusson sagt þetta? Hefur Jóhannes Geir Sigurgeirsson sagt þetta? Hefur Valgerður Sverrisdóttir sagt Ítölunum að hegða sér eins og menn eða fara heim ella? Nei. Byrjunarerfiðleikar, segir hún, byrjunarerfiðleikar.
Hefur Halldór Ásgrímsson sagt þetta? Nei, hann laut fram og þakkaði. Hefur Árni Magnússon félmrh. sagt þetta? Nei, hann nöldraði um skort á upplýsingum. Hefur Davíð Oddsson sagt þetta? Nei. Hann minnist ekki einu einasta orði á þetta mál í stefnuræðunni, í lekaræðunni, ekki orði, hvað þá setningu. Davíð Oddsson minnist hins vegar á stuðning sinn og Halldórs Ásgrímssonar við stríðið í Írak. Það er einnar messu virði. Og forsætisráðherra fullyrðir þar að aðgerðin sé, eins og hann orðar það á sérstöku lagamáli, ,,löghelguð af samþykktum Sameinuðu þjóðanna``. En hann minnist ekki einu orði á gereyðingarvopn, þau eru gufuð upp, ekki einu orði. Ekki er minnst einu orði á þær blekkingar og þær lygar sem hafa verið afhjúpaðar bæði austan hafs og vestan og notaðar voru til að reyna að réttlæta þetta stríð. Hvers vegna skyldi lögfræðingurinn Davíð Oddsson leggja lykkju á leið sína til að tala um lögmæti stríðsins í Írak? Getur það verið vegna þess að hann og Halldór Ásgrímsson vita báðir vel að ef engin reynast gereyðingarvopnin í Írak þá hrynur síðasta röksemdin sem hægt væri að reyna að hanga á til þess að telja þá innrás lögmæta. Það er nefnilega þannig að stofnsáttmáli Sameinuðu þjóðanna geymir engar heimildir til þess að ráðast inn í lönd og skipta þar um ríkisstjórnir. Þaðan af síður geymir hann heimildir til þess að herveldi fari með vopnavaldi inn í fullvalda ríki innan viðurkenndra landamæra og taki þar sjálft við völdum, en það er það sem Bandaríkjamenn hafa gert. Öryggisráð Sameinuðu þjóðanna hafði aldrei lýst því yfir að Írak væri ógn við heimsfriðinn né hafði það lýst því yfir að Írakar hefðu framið friðrof né að Írakar hefðu ráðist á annað ríki, til þess að skilyrðum 39. gr. stofnsáttmála Sameinuðu þjóðanna um vopnaða valdbeitingu á grundvelli 42. gr. væri fullnægt. Enda sagði utanrrh. allt frá því í janúar og fram til 17. mars aftur og aftur á Alþingi og í fjölmiðlum: Það þarf nýja ályktun öryggisráðsins áður en aðgerðir geta hafist. 19. mars, tveimur sólarhringum síðar, hafði hann snúið við blaðinu. Sem betur fer, herra forseti, var Ísland og er Ísland ekki í færum til þess að taka beinan þátt í aðgerðum af þessu tagi vegna þess að dómsmrh. hefur ekki enn orðið að ósk sinni að fá herinn. En því miður bundu utanrrh. og forsrh. íslensku þjóðinni siðferðilegar og pólitískar skuldbindingar og ábyrgð með því að setja Ísland án nokkurs samráðs við Alþingi á lista yfir 30 stuðningsþjóðir aðgerðanna. Mér segir svo hugur að meira þurfi en innantómar yfirlýsingar um lögmæti aðgerða og frelsun íröksku þjóðarinnar a la Ameríku til þess að íslenska þjóðin fyrirgefi þeim kumpánum þessa aðgerð.
Herra forseti. Góðir áheyrendur. Eins og menn muna skall á mikil hrina skattalækkunarloforða hér í aðdraganda kosninganna og allir flokkar nema sá sem hér er talað fyrir tóku þátt í því, ekki síður Samfylkingin og Frjálslyndi flokkurinn. Í þessu ljósi er skondið að lesa stefnuræðuna og umfjöllun hennar um skattamál. Og hver er niðurstaðan? Engar skattalækkanir fyrr en einhvern tíma síðar á kjörtímabilinu, 20 milljarðar á kjörtímabilinu en þó þannig að þar er engu slegið föstu. Þetta er svona allt í athugun. Átti ekki að lögfesta þetta allt í haust, hæstv. forsrh, hvernig var það, á landsfundi Sjálfstæðisflokksins, og byrja að framkvæma strax í haust? Svona eins og með línuívilnunina, ekkert mál. Nei, en reyndar er einn hópur sem á að fá skattalækkun um áramótin. Hverjir eru það? Láglaunafólk? Á að lækka matarskattinn? Nei. Það á að
lækka hátekjuskattinn. Þannig heldur ríkisstjórnin áfram stefnu sinni með skattabreytingum sem koma fyrst og fremst tekjuhæstu hópum þjóðarinnar til góða, þeim sem eiga fjármagnið og þeim sem eiga eignirnar. En efndir gagnvart almennum launamönnum, sem voru auðvitað narraðir út á þessi ábyrgðarlausu loforð til að kjósa þessa flokka og fleiri sem nú sitja í ríkisstjórn, eru engar.
Herra forseti. Á það hefur verið minnst að á næsta ári minnumst við 100 ára afmælis heimastjórnar í landinu og það er alveg tilefni til þess á slíkum tímamótum að fara yfir það hvernig okkur hafi vegnað. Ekki endilega til að halda veislur heldur ræða það hvernig hefur til tekist og hverju er það að þakka að íslenska þjóðin hefur náð þeim árangri sem raun ber vitni. Þar held ég að menn ættu að minnast þess að sjálfstæðið sjálft hefur verið sú aflvél sem hefur drifið velferðarsókn þjóðarinnar og það mættu sérstaklega þau öfl hugsa sem róa að því linnulaust að koma aftur til baka út á meginland Evrópu stórum hluta af því fullveldi og því sjálfstæði sem við sóttum okkur í áföngum á síðustu öld.
Herra forseti. Góðir áheyrendur. Við í Vinstri hreyfingunni -- grænu framboði náðum ekki fram því markmiði okkar að fella ríkisstjórnina og mynda hér velferðarstjórn. Við höldum hins vegar þeirri baráttu ótrauð áfram. Við erum ekki hætt í stjórnarandstöðu þó að einhverjir aðrir kunni að vera það. Við munum áfram andæfa hægri hyggjunni og frjálshyggjunni og verja velferðarkerfið gegn öllum hugmyndum um gjaldtöku, niðurskurð og einkavæðingu. Við trúum því að á Íslandi sé hægt að byggja farsælt og gott velferðarsamfélag og gera það betra heldur en það er í dag ef rétt hugmyndafræði er þar höfð að leiðarljósi. Ég þakka þeim sem hlýddu.
Kolbrún Halldórsdóttir:
Góðir Íslendingar. ,,Álvæðum Ísland`` gæti verið slagorð ríkisstjórnarinnar í atvinnumálum. Það kemur kannski engum á óvart þó að það gangi fram af mér við að hlusta á boðskap forsrh. í atvinnumálum, en skyldi ekki fleirum en vinstri grænum vera farið að blöskra? Hvernig líst ungu fólki t.d. á þann boðskap að umfram allt þurfi að kynna Ísland sem vænlegan fjárfestingarkost á alþjóðlegum samkeppnismarkaði orkufreks iðnaðar? Forsrh. stærir sig af því að söguþjóðin norður við ysta haf sé nú að verða með stærstu álframleiðslulöndum álfunnar. Og hann býður upp á enn frekari tækifæri í skyldum iðnaði. Hann nefnir rafskautaverksmiðju, álþynnuverksmiðju og stálpípuverksmiðju. Ég vil leyfa mér að spyrja, eins og unga fólkið, og kannski fyrir munn þess: Er ekki allt í lagi? Eru þetta atvinnutækifærin sem ríkisstjórninni dettur í hug að bjóða ungu fólki sem nú situr á skólabekk og aflar sér fjölbreyttrar menntunar? Skyldi þessi atvinnustefna standa í einhverju sambandi eða samhengi við það að íslensk ungmenni segjast nú helst af öllu vilja flytja af landi brott? Það skyldi þó ekki vera. Það er sem sagt fjárfestingarkosturinn Ísland sem forsrh. ber fyrir brjósti, rétt eins og Ísland sé til sölu. Það er það kannski í hugum ráðherranna í ríkisstjórninni. Að minnsta kosti eru orkulindirnar okkar falboðnar af þeim um víðan völl. En ég spyr: Hvaða dyrum erum við að loka í andlitið á metnaðarfullum ungmennum í langskólanámi með þeirri ákvörðun að gera Ísland að enn stærri hrávöruútflytjanda en þegar er orðið? Hvers vegna í ósköpunum er ekki boðskapur ríkisstjórnarinnar fólginn í því að laða hingað til lands fyrirtæki og fjárfesta sem teldu að hægt væri að nýta ósnortin víðerni og náttúruundur þessarar veðurbörðu eldfjallaeyju til verðmætasköpunar í samspili við mannauð þjóðarinnar og menningu? Hvar eru t.d. hugmyndir um alþjóðleg vísindasetur á sviði náttúruvísinda eða hvar eru tækifærin í menningu og listum? Ungir íslenskir leikarar eru að slá í gegn í London í þessum töluðu orðum, með því að að leika Shakespeare fyrir þá þjóð sem fóstraði Shakespeare. Við alþingismenn og starfsmenn Alþingis fengum að heyra á stórkostlegum tónleikum í Salnum í Kópavogi í gær hvernig Kristinn Sigmundsson er að syngja sig inn í hug og hjörtu frönsku þjóðarinnar í frönsku þjóðaróperunni með því að syngja Mefistó á frönsku. Ógleymanlegt. Og listinn yfir afrek listamannanna okkar er langur og hann er stórmerkilegur. Afrek þeirra auka á samheldni okkar sem þjóðar. Þau hjálpa okkur að hlæja og þau hjálpa okkur að gráta og þau skapa litrík atvinnutækifæri. Ekki fleiri karlastörf í þungaiðnaði. Í litlu samfélagi skiptir fjölbreytnin sköpum fyrir lífsafkomuna og ekki síður fyrir lífshamingjuna. Og ég fullyrði að ef ríkisstjórnin tæki sér tíma í að hugleiða hamingju þjóðarinnar fengjum við annars konar atvinnustefnu en þá sem forsrh. hefur talað fyrir sautján sinnum í allt. Ríkisstjórnin er með stefnu sinni í atvinnumálum að koma í veg fyrir það að þúsund blóm fái að blómstra. Hún hrekur unga fólkið af landi brott í leit að tækifærum sem standa ekki til boða í túninu heima. Sem sagt, fólksflóttinn af landsbyggðinni stöðvast ekki í Reykjavík, enda hver trúði í raun og veru að hann gerði það? Ekki ég. Jú, eitt enn í sambandi við orkulindirnar okkar sem ríkisstjórnin trúir greinilega að séu óþrjótandi. Það er vetnisvæðingin. ,,Við erum að fara að framleiða hið hreina eldsneyti,`` sagði forsrh. Gott og vel. Göfugur tilgangur að því er virðist í fljótu bragði. En hvað hangir svo á vetnisspýtunni? Fleiri virkjanir og meiri náttúruspjöll. Ég spyr: Hvernig ætlar þessi ríkisstjórn að gera allt í senn, að álvæðast og vetnisvæðast á sama tíma? Það hlýtur að vera komið að því að menn opni augu sín fyrir því að þungaiðnaðurinn verður búinn að gleypa alla helstu virkjanakosti okkar áður en við getum farið að vetnisvæðast. Það verður enginn kostur eftir fyrir vetnið. Og meðan á þessu ál- og stál- og vetniskapphlaupi stendur og Ísland er markaðssett í útlöndum sem óþrjótandi orkulind fyrir þá sem vilja ódýra orku, virðast öll áform um að meta mögulega virkjanakosti, m.a. út frá verndargildi þeirra, vera týnd og tröllum gefin. Eða hvar er rammaáætlun ríkisstjórnarinnar um nýtingu vatnsafls og jarðvarma? Og jafnvel þó hún líti einhvern tímann dagsins ljós, ætlar ríkisstjórnin þá að það verði til þess að tekið verði mark á henni, að hún hafi eitthvert vægi? Ég hef ástæðu til að efast um það. Ég hef ástæðu til að efast um að ríkisstjórnin geri sér grein fyrir því hvílík náttúrugersemi Ísland er. Einn áhugaverðasti og jákvæðasti viðburður síðustu vikna sem getið var um í fjölmiðlum var frásögnin af því þegar Hallormsstaðaskóla var afhentur grænfáninn. Myndin af skólanum böðuðum í sólskini meðan fáninn var dreginn að húni er ógleymanleg. Allir með bros á vör og sól í sinni. Þessi mynd vekur upp spurningar um gildismat. Hvað er það í raun og veru sem skiptir mestu máli á þessari eyju okkar á hjara veraldar? Það er ekki orka sem hægt er að selja ódýrt erlendum stórfyrirtækjum, heldur heill og hamingja þjóðarinnar sem á sér rætur í menningu okkar og sögu, grundvallaratvinnuvegum í bland við áræðnar hugmyndir nýsköpunar. Er draumur Davíðs sá að Íslendingar verði einhvern tímann hamingjusamasta álframleiðsluþjóð í álfunni? Slíkur draumur er martröð í mínum huga. Vinstri hreyfingin -- grænt framboð býður upp á valkost. Okkar framtíðarsýn byggir á jöfnuði og velferð fyrir alla. Hún byggir á öflugu velferðarkerfi og fjölbreyttu atvinnulífi sem er í tengslum við menningu okkar og áhugasvið ungs fólks. Við, vinstri græn, tökum hlutverk okkar í stjórnarandstöðu alvarlega en þó með bros á vör og sól í sinni, eins og börnin í öllum skólunum sem hafa dregið grænfánann að húni. --- Góðar stundir. Þuríður Backman: Virðulegi forseti. Góðir Íslendingar. Í stefnuyfirlýsingu ríkisstjórnarinnar segir að öryggi borgaranna verði að hafa forgang og að ríkisvaldið hafi þar ríkum skyldum að gegna. Um þetta erum við í Vinstri hreyfingunni -- grænu framboði sammála og viljum standa vörð um samfélagsþjónustuna í víðum skilningi. En skilningur okkar á ábyrgð ríkisvaldsins er fjarri frjálshyggjuhugmyndum Sjálfstæðisflokksins sem keyra á í gegn á þessu kjörtímabili. Núningar eru á milli ríkisstjórnarflokkanna í fleiri málum en hátekjuskattinum. Ljóst er að tekist er á um rekstrarfyrirkomulag heilbrigðisþjónustunnar. Hæstv. heilbrrh. hefur nú gefið einkavæðingu undir fótinn með því að ljá þeirri hugmynd eyra að koma hluta þeirrar starfsemi sem nú er rekin á Landspítala -- háskólasjúkrahúsi í einkarekstur. Í stað þeirrar hugmyndar ætti að stórefla heilsugæsluna í landinu og þá ekki síst hér á höfuðborgarsvæðinu. Fjölga þarf bæði starfsmönnum og fagstéttum og vinna stærstan hluta þjónustunnar á því stigi sem vandamálin eru hvað mest og ódýrast að leysa þau. Sjúkrahús um allt land geta einnig bætt við sig verkefnum og létt þannig á dýrustu heilbrigðisþjónustunni. Sveitarfélögin hafa verið að auka heimaþjónustu aldraðra og fatlaðra og er nú svo komið að sú þjónusta er farin að skila sér í minnkandi þörf á dvalarheimilisplássum en þörfin á hjúkrunarplássum hefur aukist að sama skapi. Nú þegar verður að leysa vanda sveitarfélaganna vegna þessa. Það mun skila sér til lengri tíma í útgjöldum til heilbrigðismála. Hugmyndir eru uppi um að færa heilsugæsluna og öldrunarþjónustuna yfir til sveitarfélaganna. En þótt hvort tveggja séu verkefni sem sveitarfélögin geta vel tekið yfir þá vara ég eindregið við að koma á breyttu skipulagi þann tíma sem samdrátt og aðhald þarf í ríkisfjármálum vegna virkjanaframkvæmda sem nú standa yfir. Mikil átök virðast því fram undan um rekstur heilbrigðiskerfisins, átök sem lúta að samábyrgð og öryggi þegnanna. Herra forseti. Átök sem í allt sumar hafa staðið á milli verkalýðshreyfingarinnar og ítalska verktakafyrirtækisins Impregilio nefndi hæstv. forsrh. ekki einasta orði. Þó er þetta mál af þeirri stærðargráðu að það ætti að vera á borði ríkisstjórnarinnar. Það verður að koma í veg fyrir að hér á landi fái þrifist óvönduð vinnubrögð fjölþjóðaverktakafyrirtækis. Það er nóg að verið sé að spilla miklum náttúruauðæfum þó að þeirri smán sé ekki fylgt eftir með því að láta verktakafyrirtæki vaða yfir lög og reglur þessa lands og brjóta á verkamönnum með alþekktum vinnubrögðum. Herra forseti. Spáð er jöfnum og góðum hagvexti á næstu árum ef vel verður haldið í taumana og dregið úr ríkisútgjöldum. Það þarf meira en góðar þjóðhagsspár til að rétta við kjör sauðfjárbænda og annarra þjóðfélagshópa sem hafa farið á mis við hið mikla góðæri sem ríkt hefur sumum til handa. Það er siðferðileg skylda okkar að jafna kjör fólks í þessu landi. Herra forseti. Mér leið illa við að hlusta á hve stoltur hæstv. forsrh. virtist af því að hafa skipað Íslandi í sveit hinna staðföstu þjóða í Íraksstríðinu. Hann réttlætti þennan verknað og efast ekki þrátt fyrir allar þær upplýsingar sem fram hafa komið og atburði sem orðið hafa síðan í vor. Við erum að sækja um aðild að öryggisráði Sameinuðu þjóðanna. Ég tel að við getum átt þangað erindi. En ber það ekki keim af merkilegheitarembingi að sækja um í öryggisráðinu á sama tíma og bæði löggæslan og Landhelgisgæslan eru í fjársvelti? Hugmyndum um íslenskan her höfnum við í Vinstri hreyfingunni -- grænu framboði alfarið. Við eigum að halda uppi sjálfstæðri utanríkisstefnu, kröftugri friðarstefnu og hafa markmið sjálfbærrar þróunar að leiðarljósi. Þá mun okkur farnast vel.
