"Fórnum aldrei því fjöreggi sem okkur var trúað fyrir"
Þóra Sigurþórsdóttir ávarpaði gesti á léttum nótum með alvarlegum undirtóni við setningu landsfundar Vinstri grænna 7. nóvember sl. Menn hlógu dátt þegar hún lýsti því hvað læra mætti af íslensku landnámshænunni, en skildu að auðvitað væri sannleikskorn í þeim orðum hennar. Ávarp Þóru fer hér á eftir:Góðir landsfundargestir!
Mig langar að segja nokkur orð til að útskýra hvers vegna ég fylgi VG að málum. Fyrst vil ég nefna stefnu flokksins gagnvart manneskjunni sjálfri. Þar er á ferðinni viðhorf þar sem leitast er við að láta lífsgæðin skiptast jafnar á milli fólks en hingað til hefur tíðkast. Mér ofbýður hvernig menn, þar á meðal öryrkjar og aldraðir, lifa margir eymdarlífi á Íslandi í dag. Ég vil skipa mér í sveit með fólki sem vill segja þessu ástandi stríð á hendur.
Einnig vil ég nefna umhverfismál og friðarmál en á því sviði hefur flokkurinn látið verulega að sér kveða. Vinstri-grænir var eini stjórnmálaflokkurinn sem barðist af einurð á móti stórframkvæmdum í Kárahnjúkum og lét verulega í sér heyra þegar stríðið í Írak skall á. Þessi tvö stórmál taldi ég að gætu orðið til þess að fella ríkisstjórnina í síðustu alþingiskosningum en því miður fór það á aðra lund.
Flokkur okkar er ekki sá stærsti á Íslandi í dag en innviðirnir eru sterkir og við getum vel við unað. Þar skiptir miklu máli að ákveðin grundvallarsjónarmið ráða för, hvað sem á dynur. Ég er líka ánægð með hversu sterk og heilsteypt flokksforystan er.
Fólk og flokkar er sífellt að leita að fyrirmyndum og ímyndum og eitt er það sem við vinstri-græn getum tekið okkur til fyrirmyndar í mörgu tilliti. Það er engin önnur en íslenska landnámshænan sem vakið hefur nokkra athygli að undanförnu en nýbúið er að stofna sérstakt félag til að standa vörð um íslenska hænsnastofninn. Forsvarsmaður félagsins er einmitt úr okkar röðum, það er Jóhanna Harðardóttir, og Jóhanna Magnúsdóttir frambjóðandi Vinstri-grænna í Suðvesturkjördæmi í síðustu kosningum er komin á kaf í hænsnaræktina.
En hvað getum vinstri-græn lært af íslensku hænunum? Jú, þær eru fjölbreyttar og skrautlegar og ekki steyptar í sama mótið. Það er eftirsóknarvert. Þær eru líka duglegar við að bjarga sér úti í náttúrunni og eru miklir persónuleikar. Það er eitthvert stolt í augunum á þeim. Þessu get ég lýst af reynslu þar sem ég á sjálf nokkrar íslenskar hænur. En maður verður að gefa þeim vel að borða, dúlla svolítið við þær og þá koma þessi fínu egg.
Getum við Vinstri-grænir ekki tekið íslensku hænuna til fyrirmyndar?? Verum stolt af uppruna okkar, lifum af því sem landið gefur af sér og fórnum aldrei því fjöreggi sem okkur var trúað fyrir en það er landið okkar og jörðin öll. Ef við höfum þetta í huga stöndum við allt af okkur eins og íslenska landnámshænan, bæði vetrarveður, eggjastríð og jafnvel hvíta og brúna Ítali á ullarsokkum uppi á hálendi Íslands.
Takk fyrir!
