Setningarræða Steingríms á landsfundi

21.10.2005

Setningarhátíð landsfundar Vinstrihreyfingar- græns framboðs var svo sannarlega hátíð. Mikill fjöldi félaga sótti hátíðina og naut stórkostlegra tónlistaratriða, baráttuglaðra ávarpa og ekki síst yfirgripsmikillar ræðu formannsins, Steingríms J. Sigfússonar, sem uppskar margsinnis hlátur og klapp inn á milli alvarlegra brýningarorða. Ræða Steingríms fer í heild hér á eftir:

Landsfundur Vinstrihreyfingarinnar- græns framboðs

Reykjavík 21-23 október 2005.

Góðir landsfundarfulltrúar og aðrir gestir

Ég býð ykkur öll hjartanlega velkomin til þessa fjórða reglulega landsfundar Vinstrihreyfingarinnar græns framboðs. Ég vil strax í upphafi færa þeim þakkir sem mest hefur mætt á við undirbúning fundarins, það er þeim Svandísi Svavarsdóttur, framkvæmdastjóra, en henni til aðstoðar hafa undanfarnar vikur einkum verið þau Guðrún Hallgrímsdóttir og Dagur Snær Sævarsson.

Ég vil einnig í byrjun fagna því að hér er staddur vinur okkar og góður gestur, sænskur þingmaður á Evrópuþinginu og einn af forustumönnum Vinstriflokksins sænska, Jonas Sjöstedt. Jónas var gestur á stofnfundi flokksins 5-6 febrúar 1999, og það er okkur því sérstök ánægja að hann skuli vera hér. Jonas, hjertligt velkommen, det er trevligt at ha dig med os igen.

Að venju þá höldum við nú  okkar stærsta landsfund, stærri en síðast og miklu stærri en næstsíðast í samræmi við ört vaxandi fjölda félagsmanna. Fyrir fundinum liggja mikil verkefni svo sem að afgreiða tillögu um endurskoðun á stefnuyfirlýsingu flokksins, umfjöllun um viðamikla og heildstæða  menntastefnu, lagabreytingar, umfjöllun um sveitarstjórnarmál, trúfrelsi, og fjölmargt fleira. Hér er ærið verk að vinna góðir félagar og mikilvægt að okkur nýtist tíminn vel á starfsömum fundi.

En landsfundur er auðvitað meira en bara afgreiðslustofnun, þar er vettvangur til að skiptast á skoðunum, til að ræða málin, til að hittast og gleðjast saman og efla andann. Það er mikill misskilningur ef menn halda að stjórnmálaþátttaka þurfi að vera,  eða jafnvel eigi að vera, leiðinleg. Það er þá bara í leiðinlegum flokkum sem það er dæmt til að vera svoleiðis. Það á svo sannarlega ekki við um okkur, gott fólk. Við getum verið bærilega sátt við okkar stöðu og hvernig okkur miðar við að byggja hreyfinguna upp. Í könnunum mælumst við  nú , misserum saman og mjög stöðugt sem þriðji stærsti flokkur landsins með nálægt 15% fylgi. Það á einnig við hér í Reykjavík þegar kannað er fylgi vegna komandi sveitarstjórnarkosninga og yrði eitthvað annað en það afhroð sem ýmsir ónefndir voru duglegir við að spá okkur í sumar. Við vitum að vísu allt um það að kannanir eru kannanir og kosningar kosningar, en auðvitað eru það uppörvandi vísbendingar sem þarna birtast og kannski ekki síst það hversu sterk staða okkar virðist vera meðal ungra kjósenda öfugt við suma aðra. Það skyldi nú ekki vera að Vinstrihreyfingin ? grænt framboð eigi eftir að koma mest á óvart í komandi borgarstjórnarkosningum og sterk útkoma okkar, t.d. þrír borgarfulltrúar sem samkvæmt síðustu könnun eru innan seilingar, tryggi möguleika á áframhaldandi félagshyggju meirihluta í borginni, þ.e.a.s. að því tilskyldu að sá flokkur annar eða þeir aðrir  sem málið varðar kjósi að vinna með okkur fremur en Sjálfstæðisflokknum. Og að sjálfsögðu ætlum við okkur einnig stóra hluti í sveitarstjórnarkosningunum vítt og breitt um landið.

Ný ríkisstjórn í Noregi

Síðastliðinn mánudag settist ný ríkisstjórn að völdum í Noregi. Ný rauð - græn ríkisstjórn sem markar tímamót í stjórnmálum þar í landi. Já; það tókst nefnilega í Noregi haustið 2005 sem mistókst á Íslandi vorið 2003, að mynda sterka samstöðu meðal stjórnarandstöðuflokka, vinstri vængsins og inn til miðjunnar og stilla upp sameiginlegum og skýrum valkosti. Við sendum að sjálfsögðu félögum okkar í Sósíalíska Vinstriflokknum árnaðaróskir í tilefni af þessum tímamótum og baráttukveðjur héðan af fundinum.

En norska ríkisstjórnin markar ekki aðeins tímamót vegna stjórnarmynstursins og stjórnarþátttöku félaga okkar í SV.  Árangur Sósíalíska Vinstri flokksins er ekki síst fólgin í því að stjórnarsáttmálinn ber þess skýr merki að þar hefur róttækur og umhverfisverndarsinnaður flokkur haft heilmikil áhrif. Norskir hermenn verða nú kvaddir heim frá Afganistan og Írak. Stóraukin áhersla lögð á að bæta kjör barnafjölskyldna og aldraðra. Sveitarfélög í Noregi fá verulega auknar tekjur, horfið er frá einkavæðingarstefnu og þannig mætti áfram telja.

Myndun rauð - grænu ríkisstjórnarinnar í Noregi hlýtur að verða okkur hvatning til þess að herða róðurinn og hopa hvergi með baráttumál, kosningamarkið okkar frá síðustu kosningum, að mynda velferðarstjórn, græna velferðarstjórn, og bjóða þeim sem líklegastir eru til samstarfs um slíkt. Tilboð Vinstrihreyfingarinnar græns framboðs um samstarf um myndun grænnar velferðarstjórnar, rauð - grænnar stjórnar, stendur áfram.

Norrænt samstarf og staða Norðurlanda

Á þriðjudaginn kemur hefst hér í Reykjavík Norðurlandaráðsþing. Þar koma norrænir stjórnmálamenn saman, bæði þingmenn af þjóðþingunum og ráðherrar úr ríkisstjórnum landanna. Þessi einstæði vettvangur sem Norðurlandaráð er gefur þannig færi á skoðanaskiptum og umræðum þvert á flokka og þjóðlönd, þingmenn og ráðherra.

En hvar standa nú Norðurlönd í samfélagi þjóðanna? Í tvennum nýjum mælingum, alþjóðlega viðurkenndra stofnana, sem varða annars vegar lífsgæði og hins vegar samkeppnishæfni ríkja, standa Norðurlöndin afar sterkt að vígi. Sterk staða Norðurlanda er enn staðfest í nýjustu skýrslu Þróunarstofnunar Sameinuðu þjóðanna UNDP, Human Development Report sem nefna má lífsgæðaskýrsluna. Í þeirri skýrslu er Noregur í fyrsta sæti, Ísland í öðru, Svíþjóð í því sjötta, Finnland í því þrettánda og Danmörk í því fjórtánda, af rétt tæplega 160 löndum sem finnast á listanum.

Hitt kemur kannski fleirum á óvart, að þegar reynt er að meta samkeppnishæfni ríkja á alþjóðlega viðurkenndan mælikvarða eins og stofnunin World Economic Forum gerir, þá er staða Norðurlandanna sömuleiðis mjög sterk. Þar trónir Finnland á toppnum, í þriðja sæti er Svíþjóð, í fjórða sæti Danmörk, í sjöunda sæti Ísland og í níunda sæti Noregur. Semsagt Norðurlöndin eru ekki aðeins þau samfélög þar sem lífsgæði eru almenn og mikil og þeim er skynsamlega jafnað, heldur eru norrænu, blönduðu hagkerfin og Norðurlöndin sem slík, einnig í allra fremstu röð þegar kemur að samkeppnishæfni ríkja í opnum hagkerfum á tímum hnattvæðingar. Þetta vekur sérstaka athygli og sérfræðingar ræða þá staðreynd að samkeppnishæfni Norðurlandanna er jafn mikil og raun ber vitni þrátt fyrir tiltölulega háa skatta og mikla samneyslu. Kenningar hægri manna hafa jú lengi gengið út á það að velferðarkerfi Norðurlandanna væru allt of dýr. Norðurlöndin væru dæmd til að dragast aftur úr ef þau drægju ekki úr opinberum umsvifum og lækkuðu skatta. Svíþjóð er að fara á hausinn hafa þeir sagt, hægri mennirnir, linnulaust í 30-40 ár. En, er Svíþjóð að fara á hausinn? Nei, það er afgangur af viðskiptum Svíþjóðar við útlönd og Svíþjóð er í sjötta sæti á lífsgæðalistanum og því þriðja á listanum yfir samkeppnishæfni eins og áður sagði.  Niðurstöður ofangreindra samanburðarrannsókna sýna, að hvað Norðurlöndin varðar, þá reynist hægri áróðurinn tóm þvæla, þessu er þveröfugt farið. Það eru einmitt hin öflugu opinberu velferðarkerfi, öflugt öryggisnet í samfélaginu og gott mennta- og heilbrigðiskerfi, rekið á grundvelli samábyrgðar, hagkvæmt og traust, sem á sinn þátt í að skapa Norðurlöndum þá sterku stöðu sem raun ber vitni. Norræna módelið virkar semsagt vel, bæði hvað lífsgæði í löndunum viðkemur og líka hvað varðar almennt samkeppnishæfni þjóðanna.

Vaxandi misskipting á Íslandi

Ef aðeins er litið á þriðja alþjóðlega viðurkennda mælikvarðann, þ.e.a.s. GINI stuðulinn svonefnda, en sá er notaður til að bera saman launamun eða tekjuskiptingu, þá má segja að staða Norðurlandanna þar sé áfram góð. Jöfnuður er hvergi í heiminum meiri en á Norðurlöndum, en þar hefur þó orðið ein snögg og hastarleg breyting. Ísland siglir hratt í burtu frá hinum Norðurlöndunum. Misskipting eða ójöfnuður hefur aukist hér geigvænlega síðustu ár. Danmörk er enn það land  innan OECD, þar sem jöfnuður er mestur, eða ójöfnuður minnstur ef menn vilja frekar orða það þannig. GINI stuðullinn svonefndi fyrir Danmörku er undir 25. Því lægri sem GINI stuðullinn er, þeim mun jafnari er tekjuskiptingin. Í fjórða, fimmta og sjötta sæti, neðanfrá talið, koma svo Svíþjóð, Noregur og Finnland með GINI stuðul rúmlega 25. Síðan kemur stórt stökk upp í Ísland sem er komið vel yfir 30 og, eins og áður sagði, siglir hratt í burtu frá hinum Norðurlöndunum. Nema hvað! Hér birtist okkur með skýrum hætti , bæði hvað stóraukinn launamunur í þjóðfélaginu, en ekki síður minnkandi tekjujöfnunargildi skattkerfisins og samneyslunnar, hefur í för með sér. GINI stuðullinn mælir lífskjaramun út frá launamun að teknu tilliti til jöfnunaráhrifa almannatrygginga, skattkerfisins o.s.frv. Hér er stefna ríkisstjórna Sjálfstæðisflokksins, fyrst með Krötum sem innleiddi komugjöld sjúklingaskatta, skólagjöld o.fl. og síðan með Framsókn sem hafa flatt út skattkerfið og einkavætt almannaþjónustu. Já, hér er hún komin holdi klædd, hægri stefnan. Gini stuðullinn hefur á tíu árum, frá 1995 til 2004 hækkað úr 21 í 31 fyrir Ísland. Það er ofboðsleg breyting í átt til stóraukinnar misskiptingar á svo stuttum tíma.

Það er umhugsunarefni í tengslum við samanburð á stöðu Íslands annars vegar og annarra Norðurlandanna hins vegar, að skoða hvernig skattamál hafa verið meðhöndluð í stjórnmálabaráttu hvers lands um sig. Í Svíþjóð, Danmörku og síðast í Noregi fyrir nokkrum vikum hafa kosningar unnist með því að hafna frekari skattalækkunum eða lofa skattastoppi.

En hér uppi á Íslandi sitjum við uppi með afleiðingar loforðanna sem brast á með fyrir síðustu kosningar. Stórfelldar skattalækkanir sem gagnast fyrst og fremst tekjuhæstu hópum samfélagsins. Það er hátekjufólk, stóreignafólk og fjármagnseigendur sem eru dekurdýr ríkisstjórnarinnar í skattamálum. Ríkissjóður hefur efni á því að fella niður hátekjuskatt um næstu áramót, en ekki að borga hreyfihömluðum bensínstyrk segir í fjárlagafrumvarpi ríkisstjórnar Halldórs Ásgrímssonar. Er þó það hlutfall þjóðartekna sem fer til hins opinbera, ríkis og sveitarfélaga samanlagt, verulega lægra á Íslandi en er á hinum Norðurlöndunum nú þegar. Hér losar þetta hlutfall 40% í dag, en stefnir niður í 37-8% með skattalækkunum  á árinu 2007. Hlutfallið á hinum Norðurlöndunum er á bilinu 45 til 50%, með Noreg og Finnland á neðri endanum og Danmörku og Svíþjóð á þeim efri. Það stefnir sem sagt í u.þ.b. 10 prósentustiga mun á þeim hluta þjóðartekna sem gengur til samneyslunnar á Íslandi annars vegar og á öðrum Norðurlöndunum hins vegar. Þetta segir líka mikla sögu um það á hvaða leið íslenska samfélagið er eftir langvarandi valdatíð hægri manna. Ísland er semsagt á fullri ferð í burtu frá hinum samábyrgu og öflugu opinberu velferðarkerfum sem einkennt hafa Norðurlöndin, í burtu frá norræna módelinu svokallaða í átt til þess sem ég hef kallað að ameríkanisera þjóðfélagið. Þetta er ósköp einfalt. Það verður ekki haldið uppi norrænu velferðarkerfi á Íslandi með amerískum skattahlutföllum.

Staða efnahagsmála

Það er nærtækt að víkja næst að efnahagsmálum og þeirri stöðu sem uppi er í þeim efnum. Flestir hugsandi og ábyrgir menn, flest samtök og stofnanir sem láta sig efnahagsmál varða hafa af ástandinu miklar áhyggjur. Það er aðeins einn aðili sem að því er virðist er ónæmur fyrir því jafnvægisleysi og þeim skýjaklökkum sem hrannast upp við sjóndeildarhring efnahagsmála í landinu, og það er ríkisstjórnin.

Það sem ósköp einfaldlega er að gerast í efnahagslífinu er nákvæmlega það sem var fyrirsjáanlegt. Við erum nú að upplifa, og súpa af fullum þunga seyðið af, ruðningsáhrifum hinna miklu og samanþjöppuðu stóriðjuframkvæmda, sem með opinberu handafli var troðið hér inn í hagkerfið. Við erum í öðru lagi að upplifa áhrifin af stórfelldum skattalækkunum sem lofað var og lögfestar í framhaldinu langt inn í framtíðina á arfavitlausum tíma. Þær eru auðvitað sem olía á eldinn. Í þriðja lagi hefur verið hér mikil útlánaþensla og mikil verðsprenging á fasteignamarkaði og einnig þar bera stjórnvöld sína ábyrgð. Loks er það dauðyblisháttur ríkisstjórnarinnar sem menn taka sem skilaboð um að hér verði áfram látið vaða á súðum stóriðju, skattalækkana og viðskiptahalla - veislan haldi áfram og lán verði slegin fyrir veisluföngunum.

Ruðningsáhrif stóriðjustefnunnar

Við í Vinstrihreyfingunni grænu framboði höfum lengi varað við því sem í vændum væri. Það var fyrirsjáanlegt að með ákvörðunum um hinar gríðarlega umfangsmiklu og samanþjöppuðu stóriðjuframkvæmdir yrði efnahagslegum stöðugleika stefnt í voða. Við bentum á að til viðbótar óverjandi umhverfisspjöllum sem myndu fylgja Kárahnjúkavirkjun, til viðbótar lítilli eða minni en enginni arðsemi, þá yrðu hin efnahagslegu ruðningsáhrif á framkvæmdatímanum tilfinnanleg og fórnarkostnaður annars atvinnulífs mikill. En þá heyrðist lítið frá sjávarútveginum, ferðaþjónustunni, útflutningsiðnaðinum, almennu verkalýðshreyfingunni, félögum okkar í stjórnarandstöðunni o.fl. Nú hefur á innan við ári um fimm hundruð manns verið sagt upp í sjávarútveginum einum. Það er alveg ljóst að ofurgengi krónunnar er farið að hefta verulega vöxt ferðaþjónustunnar. Útflutnings- og samkeppnisiðnaðurinn bregst við með því að leggja niður starfsemi eða flytja hana úr landi. Greiðir atkvæði um ástandið með fótunum, eins og ég hef orðað það. Tilfinnanlegast er auðvitað að við langvarandi aðstæður af þessu tagi þá koðnar öll nýsköpun á útflutnings- og samkeppnissviði niður. Uppskeran verður einhæfara atvinnulíf, glötuð tækifæri og möguleikar sem aldrei líta dagsins ljós. Það eru hin ósýnilegu ruðningsáhrif sem bætast við hin sýnilegu, þessi sem við fáum upplýsingar um í gegnum fréttirnar svo til daglega.

Ástæða er til að ræða sérstaklega stöðu landsbyggðarinnar og atvinnulífsins þar í þessu samhengi. Sjávarútvegurinn, burðarásinn í atvinnulífinu víðast hvar við sjávarsíðuna, á auðvitað í ómældum erfiðleikum. Til marks um það eru uppsagnir og þungt hljóð í talsmönnum greinarinnar. Tekjutap sjávarútvegsins vegna hágengisins verður sennilega um 30 milljarðar króna á árinu og afkoman eða framlegðin lakari en nokkru sinni í meira en einn og hálfan áratug.  Í landbúnaði horfir að sumu leyti betur vegna aukinnar sölu innanlands bæði mjólkurvara og kindakjöts, en á hinn bóginn geldur ferðaþjónustan í sveitum að sjálfsögðu gengisins og sama gildir um tekjur af útflutningi lambakjöts, hrossa, loðskinna o.s.frv. Áfram er haldið að skerða opinbera þjónustu á landsbyggðinni, flutningskostnaður hefur aukist og markaðsvæðing raforkukerfisins um síðustu áramót leiddi til umtalsverðrar hækkunar raforkuverðs. Það er því ljóst að landsbyggðin er á margvíslegan hátt fórnarlamb ástandsins sem hér hefur skapast, þolandi gagnvart stjórnarstefnunni.

Tillögur okkar 

Vinstrihreyfingin grænt framboð hefur eitt flokka lagt  fram tillögur um aðgerðir til þess að endurheimta efnhagslegan stöðugleika í landinu. Við viljum stóriðjubindindi, við viljum falla frá ranglátum og illa tímasettum skattalækkunum, við viljum samstilltar aðgerðir Fjármálaeftirlits, Seðlabanka og ríkisvalds til að tryggja fjármálastöðugleika og við viljum víðtækt samráð við aðila vinnumarkaðarins, samtök aldraðra og öryrkja o.s.frv.

Nú vill svo til að umræða um tillögu okkar stóð einmitt á Alþingi sitt hvorum megin við síðustu helgi. Og hver voru svör Halldórs Ásgrímssonar og ríkisstjórnarinnar? Jú, að ekki kæmi til greina annað en halda áfram með stóriðjustefnuna og skattalækkanirnar. Halldór hafði þau einföldu rök fram að færa, að hér væri ekkert að. Að hér væri bara ekkert að. Auðvitað er það yfirgengilegt ábyrgðarleysi að ætla að keyra þjóðarbúið áfram með óbreyttum hætti og reka það með 500 milljarða króna viðskiptahalla, og þar með áframhaldandi gríðarlegri skuldasöfnun útávið, á árabilinu 2003-2010, ef svo heldur sem horfir. Hættan á gengiskollsteypu og miklu verðbólguskoti með tilheyrandi erfiðleikum heimila og atvinnulífs og greiðsluerfiðleikum í fjármálaheiminum blasir við. Svo þykjast þessir menn kunna bókhald. Mér finnst einnig undarlegt að heyra sérfræðinga frá Alþýðusambandinu tala um líkur á, jafnvel auknar líkur á, mjúkri lendingu í hagkerfinu, ja betur að satt væri; en ég kem bara ekki auga á tilefni þeirra bjartsýni.

Upptaka evrunnar

Á hliðarspori í þessari efnahagsumræðu að undanförnu hefur keyrt sú furðulega hugmynd að lausnin á núverandi vanda okkar í efnahagsmálum sé að taka upp evruna. Ekki er um það deilt að forsenda þess að taka upp evru er að við göngum í Evrópusambandið. Það tæki væntanlega einhver ár í samningaviðræðum og síðan kæmi fullgildingarferlið. Að því loknu þarf að máta krónuna og íslenska hagkerfið við evruna í a.m.k. tvö ár og tryggja að við höfum uppfyllt öll skilyrði, áður en að hún getur orðið gjaldmiðill hér á landi. Þetta minnir helst á það að ætla að kljást við þakleka með því að veðja á að það hætti að rigna eftir svona sex til átta ár. Í stað þess að drífa sig út og gera við þakið. Krónan er engin afsökun fyrir mistökum í hagstjórn, en hún er heldur ekki sökudólgurinn.

Þeir sem gera gælur við upptöku evru gerðu rétt í að kynna sér hverjar voru megin ástæður þess að bæði Danir og Svíar, verandi þó í Evrópusambandinu,  felldu það í þjóðaratkvæðagreiðslum að taka upp evru. Andstaða við að taka upp evru grundvallaðist ekki síst á áhyggjum Svía af því að möguleikar þeirra til að tryggja fulla atvinnu og standa vörð um sænska velferðarkerfið væru þá fyrir borð bornir. Og sænska þjóðin hafnaði því. Hafi nú Svíar ástæðu til þess að ætla að hagsveiflan í Svíþjóð sé úr takti við það sem gerist á meginlandi Evrópu og að það geti valdið þeim vandræðum, hvað má þá segja um Ísland? Staðreyndin er sú að oft á tíðum væri því sem næst jafn fáránlegt að nota sömu hagstjórnarmeðul hér uppi á Íslandi og beitt er niður á meginlandi Evrópu eins og að nota veðurspárnar fyrir það svæði, hér.

Vaxandi misskipting

Þó að nú gangi yfir ólgusjór í efnahagsmálum verður það ástand vonandi tímabundið og út úr því getum við unnið okkur. Með breyttri stjórnarstefnu og skynsamlegum ráðstöfunum hef ég fulla trú á því að hér megi ná stöðugleika í þjóðarbúskapnum á nýjan leik á einum til tveimur misserum. Öllu alvarlegri eru langvinnar grundvallarbreytingar sem eru að verða á okkar samfélagsgerð.

Þær  samfélagsbreytingar sem ég vil sérstaklega staldra við lúta að tvennu. Það er annars vegar ört vaxandi misskipting í landinu sem ég hef þegar rætt og er skilgetið afkvæmi nýfrjálshyggjunnar, hægri stefnunnar.

Hringamyndun

Hin grundvallarbreytingin sem blasir við okkur, einnig skilgetið afkvæmi stjórnarstefnu undangenginna ára, er gríðarleg samþjöppun auðs og valda, hringamyndun eða auðhringamyndun eins og það er auðvitað réttilegast nefnt. Viðskiptalöggjöf, eftirlit og stjórnsýsla  og hlutir eins og einkavæðing fyrirtækja kemur hér allt við sögu. Það er kostulegt að heyra sjálfa höfuðpaura einkavæðingarinnar, þá sem verið hafa samfellt við völd í einn eða einn og hálfan áratug og haft meirihluta á Alþingi, tala sig hása af áhyggjum yfir því að fjármagn og völd færist á fárra hendur í samfélaginu. Nema hvað, nema hvað! Hvar eru t.d. ráðstafanirnar sem upphaflega stóð til að gera til að tryggja dreift eignarhald á bönkum? Þær gufuðu upp og snerust upp í andhverfu sína. Sú leið var valin að afhenda bankana, ráðandi hlut frá byrjun, til þóknanlegra aðila sem síðan hefur skilað viðkomandi óhemju gróða og völdum í viðskiptalífinu.

Vinstrihreyfingin grænt framboð hefur frá upphafi varað við þessu.

-Við erum eini flokkurinn sem hefur flutt á Alþingi aftur og aftur tillögur og frumvörp af mismunandi toga til þess að reisa skorður við hringamyndun.

-Við höfum margflutt frumvarp um að setja þak á hámarks eign sem hver og einn megi eiga í viðskiptabanka.

-Við höfum flutt þingsályktunartillögu um að endurnýjuð verði úttekt á einkennum samþjöppunar og hringamyndun í viðskiptalífinu.

-Við höfum flutt frumvarp um að aðskilja starfsemi viðskiptabanka og fjárfestingabanka.

-Við höfum viljað efla samkeppniseftirlit, í stað þess að kljúfa það upp og veikja Samkeppnisstofnun eins og ríkisstjórnin gerði.

-Við höfum flutt þingmál um að Fjármálaeftirlitið verði eflt og athugað að styrkja stöðu þess með því að færa það undir Alþingi.

-Við höfum lagst gegn einkavæðingu, m.a. af þeim ástæðum að fyrir lá að af henni leiddi einkavædd einokun eða fákeppni. Þannig að það stendur ekki upp á okkur. Og það er reyndar nokkuð kostulegt að t.d. Morgunblaðið talar iðulega eins og aðal vandamálið við að koma lögum yfir, eða böndum á, auðhringana, sem "hér eigi ekki að gína yfir öllu", eins og það var orðað sl. sunnudag  og sem talað frá mínu hjarta, að aðal vandamálið sem sagt sé stjórnarandstaðan. Sérstaklega er Samfylkingin skömmuð í þessu sambandi. Það kann vel að vera að Samfylkingin sé eitthvað mjúk í hnjáliðunum í þessum efnum, en það skiptir bara bókstaflega engu máli. Stjórnarflokkarnir hafa haft alla möguleika til að grípa til aðgerða, ef hugur fylgdi máli, ef þetta væri eitthvað meira en í nösunum á þeim.

Auðvitað veltir maður því fyrir sér hvort í þessari sérkennilegu umfjöllun um hætturnar á hringamyndun og samþjöppun í viðskiptalífinu sé fólgin ákveðin iðrun í bland við eftirsjá hjá Sjálfstæðismönnum. Þeir óttist afleiðingar eigin gjörða og stefnu. Það sé að myndast hérna allt annað þjóðfélag, a.m.k. allt annað viðskiptasamfélag og aðrir menn þar með undirtökin en til stóð. En það breytir nú ekki því að áfram hælast menn um. Áfram er það talið til mestu afreka Davíðs Oddssonar að hafa einkavætt og tíundað hvað hann hafi verið duglegur við að færa völd frá stjórnmálamönnum og út í viðskiptalífið. Hið fyrra er rangt. Þessi völd voru auðvitað ekki tekin frá stjórnmálamönnunum. Það lýsir háskalegum viðhorfum stjórnmálamanna til viðfangsefnis síns ef þeir telja að valdið spretti innan úr brjóstum þeirra sjálfra. Við sækjum valdið til þjóðarinnar. Það er verið að draga úr og veikja hið lýðræðislega vald þjóðarinnar til að móta samfélagið, en það er rétt að það vald er fært til markaðarins, til fjármagnseigendanna. Þetta heitir á mannamáli markaðsvæðing samfélagsins. Og völd og peningar leita þangað sem völd og peningar eru fyrir við svona aðstæður. Það er sérkennilegt ef Sjálfstæðisflokkurinn, Framsóknarflokkurinn og Morgunblaðið eru fyrst að uppgötva það núna.

Fjölbreytt og sjálfstæð fjölmiðlun

 Við höfum einnig verið tilbúin til þess að setja skynsamlegar leikreglur og gera ráðstafanir til að sporna við óhóflegri samþjöppun á sviði fjölmiðlunar, svo það sé nú afgreitt í leiðinni. Til marks um það eru störf okkar í fjölmiðlanefndinni og reyndar einnig frumkvæði sem við áttum að því að hreyfa þeim málum á þingi. Við erum sjálfum okkur samkvæm í því og höfum ekki skipt um skoðun. En, þær reglur þurfa auðvitað að samrýmast bæði okkar viðskiptaumhverfi og veruleika hér uppi á Íslandi og þær þurfa að standast allar kröfur um góða stjórnsýslu og meðalhóf. Og vel að merkja, ég hef ekki trú á að endanlegur sannleikur og réttlæti í því máli verði höndlað í gegnum tilgangslaust þras um eina prósentu. Það er viljinn til að ná skynsamlegri niðurstöðu og leikreglurnar í heild sinni sem að lokum skipta sköpum. Öflugt, sjálfstætt ríkisútvarp hefur svo allan tímann verið úrslitaatriði af okkar hálfu, m.a. sem liður í að tryggja fjölbreytta, faglega og óháða fjölmiðlun í landinu.

Bræðrabyltur í Baugsmáli

Um Baugsmálið svokallaða og allt í kringum það ætla ég að hafa sem fæst orð. Það skyldi nú ekki fara svo að þar eigi eftir að verða miklar bræðrabyltur og lítið um sigurvegara. Aðalatriðið er að við verðum að gera þær kröfur til okkar réttarkerfis að það sé þeim vanda vaxið að takast á við mál af þessu tagi, þegar þau á annað borð koma upp, og leiða þau til lykta. Framganga lögreglu og ákæruvalds er fram til þessa ekki upp á marga fiska. Það verður einfaldlega að segjast eins og er. Og síðan hafa ýmsir aðilar, jafnt stjórnmálamenn sem fjölmiðlar, blindast svo í moldrokinu að raun er á að horfa.

Endurskoðun stjórnarskrárinnar

Eitt stórra verkefna sem nú er uppi er endurskoðun stjórnarskrárinnar. Við í Vinstrihreyfingunni  grænu framboði göngum til þess verks af fullri alvöru og með það að markmiði að ná árangri. Við viljum að sjálfsögðu efla lýðræði og koma því í stjórnarskrárbundin farveg að þjóðin geti tekið til sín milliliðalaust ákvörðunarvald um mikilsverð mál. Fullveldið er hjá þjóðinni. Þar er uppspretta valdsins í lýðræðisríki. Það þarf ekki á nokkurn hátt að vera í mótsögn við að þjóðkjörinn forseti geti einnig haft skilgreindan málskotsrétt og jafnvel ákveðinn, allstór minnihluti þingmanna þar til viðbótar. Okkar áherslur í þessari endurskoðunarvinnu lúta að fjölmörgu öðru, svo sem að fá umhverfisákvæði í stjórnarskrá, styrkja mannréttindaákvæði, festa vopnleysi og herleysi í stjórnarskrá og treysta undirstöður lýðræðislegs réttarríkis almennt.

Málefni sveitarfélaganna

Nú fyrir skemmstu var gengið til kosninga um sameiningu sveitarfélaga og  tillögur þar um nánast allar felldar. Gagnrýnivert er hvernig að málinu var staðið af hálfu stjórnvalda. Afkoma sveitarfélaganna hefur verið með öllu óviðunandi um langt árabil. Við höfum endurtekið flutt þingmál um að bæta hag sveitarfélaganna. T.d. þannig að telji ríkissjóður sig hafa svigrúm til að lækka tekjuskatt þá eigi það svigrúm að færast yfir til sveitarfélaganna í formi jafngildra heimilda til að leggja á útsvar.

Megin mistökin eru þau, eins og félagi okkar Árni Þór Sigurðsson benti á í ágætri blaðagrein, að sameining sveitarfélaga er ekki það sama og efling þeirra. Fyrst þarf að bæta afkomu sveitarfélaganna og styrkja stöðu þeirra til að annast þá þjónustu sem þau hafa með höndum í dag. Síðan væri skynsamlegt að móta framtíðarstefnu um vænlega verkaskiptingu ríkis og sveitarfélaga þannig að þeir hlutir lægju fyrir fram í tímann. Þá geta sveitarfélögin farið að skoða, hvert fyrir sig og sameiginlega, hvernig þeim sýnist vænlegast að standa að verki. Að mínu mati á það að vera valkvætt fyrir sveitarfélögin að takast á við framtíðina og ný verkefni, annað hvort með sameiningu þar sem mönnum sýnist það hagstætt og aðstæður bjóða, eða með efldu samstarfi á lýðræðislegum grunni.

Góðir félagar.

Flokkurinn okkar varð sex ára í febrúar sl. Stærstu tíðindin sem urðu með tilurð Vinstrihreyfingarinnar   græns framboðs eru m.a. fólgin í sjálfu nafni flokksins. Í fyrsta sinn voru umhverfismál gerð að þungavigtarmálaflokki. Í fyrsta sinn í sögunni skilgreindi íslenskur stjórnmálaflokkur sig sem umhverfisverndarflokk. Barátta okkar á því sviði hefur þegar skilað miklu og mun skila enn meiru á komandi árum samfara vitundarvakningu með þjóðinni. Við þurfum bara að losna við nátttröllin sem enn sitja stjórnarráðið og tjóðra niður eins og einn Fenrisúlf og þá mun vora í umhverfismálum á Íslandi.

Við höfum sérstaklega komið á dagskrá og fengið samþykkta á Alþingi tillögu í atvinnumálum um að leggja áherslu á fjölbreytni og nýsköpun og stuðning við lítil og meðalstór fyrirtæki.

Enn eitt baráttumál sem Vinstrihreyfingin grænt framboð hefur komið þannig á kortið að rækilega hefur verið eftir tekið er gjaldfrjáls leikskóli. Gjaldfrjáls leikskóli var eitt helsta kosningamál okkar í síðustu kosningum og hefur síðan verið forgangsmál á þingi. Í greinargerð með þingsályktunartillögu okkar eins og hún liggur nú fyrir þingi eru upplýsingar frá uppundir helmingi sveitarfélaga í landinu um stöðu leikskólamála. Þar kemur í ljós að veruleg hreyfing er komin á málið þrátt fyrir erfiða aðstöðu sveitarfélaganna til þess að aðhafast án aukinna tekna. Í einum tíu sveitarfélögum hafa þegar verið tekin skref í átt til gjaldsfrjáls leikskóla eða þau eru í undirbúningi og eitt sveitarfélag a.m.k. hefur stigið skrefið með glæsilegum hætti til fulls. Í Súðavík er að fullu gjaldfrjáls leikskóli í átta tíma á dag frá og með 1. september sl. Nú vilja margir Liljuna um gjaldfrjálsan leikskóla kveðið hafa, en við fögnum öllum stuðningi og undirtektum sem málið fær.

Vinstrihreyfingin grænt framboð hefur ein flokka verið með útfærða stefnu í sambandi við breytingar á skattlagningu fjármagnstekna. Við höfum flutt frumvarp um það undanfarin þing að kerfinu verði breytt í grundvallaratriðum þannig að viss sparnaður sé skattfrjáls en síðan verði notast við hærri álagningarprósentu á hinar stærri upphæðir þ.e. 18% í stað 10%.  Með þessu má gera þessa skattlagningu réttlátari og afla nokkurra viðbótartekna. Ánægjulegt er að heyra að tillögur okkar að þessu leyti virðast einnig njóta vaxandi stuðnings, en heyra hefur mátt raddir í þá veru bæði frá Framsóknarflokknum og Samfylkingunni að undanförnu.

Barátta okkar í jafnréttismálum og gegn vændi, mansali og ofbeldi og misnotkun á konum hefur vakið mikla athygli og þar hefur þegar heilmikið áunnist.

Í utanríkis- og friðarmálum höfum við haldið á lofti merkjum friðarbaráttu og andstöðu við her og hernaðarbrölt. Við vorum sterk rödd þjóðarsálarinnar í andstöðunni við ósvífna misnotkun Davíðs Oddssonar og Halldórs Ásgrímssona á nafni þjóðarinnar með stuðningsyfirlýsingunni við Írakstríðið.

Hér eru aðeins nefnd fáein dæmi af handahófi um málefni sem Vinstrihreyfingin ? grænt framboð hefur komið á dagskrá íslenskrar stjórnmálaumræðu, unnið fylgi, fengið samþykkt. Við höfum því áorkað miklu og getum litið þessi 6-7 ár til baka stolt af því verki sem Vinstrihreyfingin ? grænt framboð hefur þegar skilað í íslenskum stjórnmálum, og, góðir félagar, góðir landsmenn, við erum rétt að byrja.

Endurskoðun stefnuyfirlýsingar

Fyrir þessum fundi liggur tillaga að endurskoðaðri stefnuyfirlýsingu flokksins. Stefnuyfirlýsingin frá 1999 er stutt, kjarnyrt og afar gott plagg og það er ekki vegna þess að hún sem slík þarfnist mikillar endurskoðunar, sem í þetta var ráðist. Það var hins vegar ákveðið á síðasta landsfundi að dýpka og breikka enn þann megin hugsjónagrundvöll hreyfingarinnar sem lýst er í stefnuyfirlýsingunni. Þetta verði gert með því að taka upp og samþætta öðrum áherslum, tvö gildi, tvö kjölfestuhugtök, þ.e. kvenfrelsi eða femínisma og félagslega sýn á alþjóðamál eða félagslega alþjóðahyggju. Þessi tvö viðfangsefni fundarins skipta miklu máli. Annars vegar kvenfrelsið og sú nálgun, sú ákvörðun okkar, að skilgreina okkur fyrst starfandi stjórnmálaflokka sem flokk kvenfrelsis eða femínisma. Í mínum huga er enginn vafi á því að það gefur baráttu okkar fyrir fullu jafnrétti kynjanna aukið vægi, veigameira inntak, meiri dýpt. Í reynd er hér um að ræða að nálgast jafnréttisbaráttuna frá sjónarhóli grundvallarréttinda, mannréttinda og frelsis í ríkara mæli en ella er gert. Ástandið í þessum efnum er enn óþolandi. Við horfum upp á algerlega óverjandi kynbundinn launamun. Við vitum að  heimilisofbeldi og kynbundið ofbeldi er falið undir yfirborðinu og viðgengst enn í stórum stíl. Sárafáum nauðgunarkærum lýkur með sakfellingu gerandans. Í heiminum grasserar vændi og mansal sem hluti af skipulagðri glæpastarfsemi og þannig má halda áfram því miður. Gegn öllu þessu, gegn hvers kyns kynbundnum forréttindum, gegn hvers kyns kynbundinni mismunun, viljum við skera upp herör og vera róttæk í nálgun okkar eins og þessi tillaga ber með sér. Það fer vel á því að Vinstrihreyfingin grænt framboð taki þessa ákvörðun á afmælisári í kvenréttindabaráttunni. Við finnum að það er horft í æ ríkara mæli til okkar sem megin málsvara og vettvangs hinnar róttæku jafnréttisbaráttu og við munum standa undir því hlutverki.

Ekki er síður mikilvægt að við skilgreinum og nálgumst á okkar forsendum viðfangsefni alþjóðamála og teflum fram félagslegri hnattvæðingu gegn þeirri hnattvæðingu fjármagns og stórfyrirtækja sem tröllríður heiminum um þessar mundir. Við krefjumst þess að umhverfisvernd og félagsleg sjónarmið fái fullt vægi til jafns við viðskiptalega þætti þegar regluverk heimsviðskipta er mótað. Við höfnum því alræði og þeim yfirgangi sem fjármagnsöfl og stórfyrirtæki í skjóli hægri sinnaðra ríkisstjórna og hægri sinnaðra alþjóðastofnana hafa komist upp með.

Framsækin menntastefna

Hér er einnig til umfjöllunar á fundinum ný skóla- og menntastefna Vinstrihreyfingarinnar græns framboðs.  Þar er á ferðinni stefnumótandi grundvallarplagg eftir mikla og góða vinnu. Sú vinna skilar okkur langt áleiðis og öðrum þeim sem njóta vilja góðs af og áhuga hafa á að skoða menntamál á dýptina og taka heildstætt á málum.

Þannig höldum við, góðir félagar, áfram að þróa okkar málefnagrundvöll og það er endurnýjun og kraftur í því starfi. Sérstakri ánægju vil ég lýsa með mikla og virka þátttöku ungs fólks í okkar flokksstarfi. Um það er tæplega deilt að Vinstrihreyfingin grænt framboð er ekki aðeins sem stjórnmálaafl ungt að árum, við erum það í bókstaflegum skilningi þegar samsetning félagsmanna er skoðuð. Enginn flokkur getur státað af jafn háu hlutfalli ungs fólks í sínum röðum og endurteknar vísbendingar úr skoðanakönnunum sýna að við eigum mikinn hljómgrunn meðal ungra kjósenda. Þeir skynja og skilja að í okkar flokki er ekki horft til skyndilausna, ekki skammtímagróða, heldur tekist á við stóru framtíðarviðfangsefnin af einurð.

Góðir fundarmenn.

Eitt af fjölmörgum gögnum sem lögð verða fyrir þennan fund eru endurskoðaðir reikningar flokksins fyrir árin 2003 og 2004. Ég vil vekja athygli ykkar á og lýsa sérstakri ánægju minni með hvernig þar er að málum staðið. Reikningarnir eru endurskoðaðir af löggiltum endurskoðanda, þeir liggja hér frammi og eru öllum opnir til að kynna sér. Og ekki er nú verra að reikningarnir sýna líka ábyrgan búskap. Flokkurinn hefur nú eignast húsnæði á tveimur stöðum á landinu. Höfuðstöðvar hér í Reykjavík og einnig miðstöð fyrir starfsemina á Akureyri og í Norðausturkjördæmi og er þar um mikla lyftistöng að ræða fyrir starfsemina á viðkomandi svæðum.

Í drögum að lagabreytingum liggja fyrir tillögur um að kjördæmisráð fái sterkari stöðu í fjárhagslegu tilliti og að ákvæði um styrktarmannakerfi komi nú inn í lög flokksins. Þar verði sérstaklega tekið fram að ungliðastarf og samtök ungs fólks í flokknum eigi a.m.k. fjórðungs hlutdeild í þeim tekjustofni. Ég vil leyfa mér að hvetja alla þá sem hér eru inni og ekki eru þegar þátttakendur í hinu frjálsa styrktarmannakerfi flokksins til þess að fara ekki héðan af staðnum, a.m.k. ekki með góða samvisku, nema þeir hafi gengið frá þátttöku sinni í styrktarmannakerfinu. Sérstakur starfsmaður verður til staðar allt þingið til að ganga frá þeim málum. Og hér á það við að margt smátt gerir eitt stórt.

Góðir fundarmenn.

Vinstrihreyfingin grænt framboð hefur skýra framtíðarsýn

* Við vitum hvernig Ísland við viljum.

*Við viljum samfélag þar sem velferð fjöldans er í öndvegi. Þar sem enginn gleymist eða verður útundan. Þar sem reynt er eftir bestu getu í samræmi við efnahagslega burði samfélagsins eins og þeir eru á hverjum tíma að búa vel að öllum og gefa öllum sem jöfnust tækifæri til þess að þroska hæfileika sína.

*Við viljum öflugt, samábyrgt velferðarkerfi á Íslandi í anda þess besta sem þekkist á norræna vísu.

*Við viljum leggja áherslu á fjölbreytni og nýsköpun og stuðning við lítil og meðalstór fyrirtæki í atvinnumálum.

*Við viljum sjálfstæða og óháða utanríkisstefnu.

*Síðast en ekki síst viljum við tryggja hér sjálfbæra þróun og vernd umhverfis og hafa það að leiðarljósi í öllum okkar ákvörðunum.

*Við tökum pólitíska afstöðu til málefna sveitarstjórnanna en ekki tæknikratíska. Við viljum efla sveitarfélögin sem lið í að efla velferðarkerfið, bæta þjónustuna við íbúa, snúa vörn í sókn í byggðamálum, festa lýðræðið í sessi og virkja fólk til þátttöku og áhrifa í sambandi við nærumhverfi sitt.

Góðir félagar.

Framundan eru afdrifaríkir tímar í íslenskum stjórnmálum. Tvennar kosningar sem munu skipta miklu. Um sveitarstjórnarkosningarnar hef ég þegar rætt. Í Alþingiskosningum vorið 2007, fáist ekki kosningar fyrr, verður að takast að hnekkja hinum langa valdatíma hægri manna. Til þess viljum við mynda okkar grænu velferðarstjórn. En þá mega mistökin frá 2003 heldur ekki endurtaka sig. Markmiðið er og verður að vera að fella ríkisstjórnina, koma Sjálfstæðisflokknum út úr Stjórnarráðinu og Framsóknarflokknum líka, ekkert dekur við hann heldur. Því hafi nú einhver flokkur einhvern tímann í samanlagðri íslenskri  stjórnmálasögu haft þörf á hvíldinni og langri endurhæfingu, þá er það Framsóknarflokkurinn. Sjálfstæðisflokkurinn hefur nú endurmannað brúna. Tónarnir sem þar voru slegnir eru kunnuglegir. Það á að halda áfram. Það er boðuð frekari einkavæðing og nú er ekki margt eftir til að einkavæða annað en orkugeirinn og velferðarkerfið. Það er talað hreint út um meiri skólagjöld í opinberum háskólum og beinlínis boðaður aukinn einkarekstur og einkavæðing almennt í velferðarþjónustunni. Framsóknarflokkurinn liggur flatur eins og renningur við fætur Sjálfstæðismanna til að feta eftir einkavæðingarbrautinni, það hefur sýnt sig, en því miður er á köflum tekið undir, eða slegnir tónar í sömu átt, af Samfylkingunni. Satt best að segja er ekkert óskaplega mikill munur á áherslum þeirra Ástu Möller þingmanns Sjálfstæðisflokksins og þeim viðhorfum sem varaformaður Samfylkingarinnar Ágúst Ólafur Ágústsson lýsti í blaðagrein nýlega.

Góðir fundarmenn og gestir.

Þau tímamót hafa orðið í okkar starfi að Kristín Halldórsdóttir sem verið hefur framkvæmdastjóri okkar og áður starfsmaður um árabil hefur nú kosið að láta af starfi. Kristín er auðvitað ekki farin langt og við njótum áfram góðs af dugnaði hennar og ósérhlífni, en við þessi tímamót er ástæða til að færa henni sérstakar þakkir fyrir hennar mikla og góða starf. Ég vil biðja fundarmenn að gefa Kristínu hressilegt klapp.

Góðir félagar

Það er oft til þess tekið að Ísland hafi brotist úr hópi fátækustu ríkja Evrópu eins og við vorum um aldamótin 1900 og til velmegunar og allsnægta í dag. Vissulega er það rétt að okkur Íslendingum hefur, að liðnum hinum dimmu miðöldum, í það heila vegnað vel. Mest eigum við að þakka áræði og óhemju dugnaði aldamótakynslóðarinnar og þeim sem á eftir komu og byggðu upp Ísland á 20. öldinni. Fólkinu sem nú er margt að eyða ævikvöldinu. Er ekki undarlegt, séð m.a. í þessu ljósi og alls ríkidæmisins sem af er gumað, að ekki skuli tafarlaust gerðar ráðstafanir til að bæta kjör hinna tekjulægri meðal aldraðra, með því einfaldlega t.d. að hækka grunnlífeyri, draga úr skerðingu tryggingabóta vegna lífeyrisgreiðslna upp að vissum mörkum og hækka skattleysismörk sem um leið kæmi öðrum láglaunahópum sérstaklega til góða.

Í bók sinni Fátækt fólk lýsir Tryggvi Emilsson lífskjörum fátæks alþýðufólks norðan heiða, við upphaf tuttugustu aldar, á þann hátt að enginn sem á annað borð er ókulnaður hið innra með sér kemst ósnortinn frá lesningunni. Einna átakanlegust er lýsingin á stuttri ævi hálfsystur hans Emilíu sem faðir þeirra reiðir heim  á hnakknefinu mánaðargamla eftir skírn í Bægisárkirkju undir haust og allt fram í Bakkasel. Emilía lifir ekki af veturinn í fátækt og kulda baðstofunnar í Bakkaseli. Um hana segir á einum stað í bókinni: ? Strax fyrsta kvöldið sem Emilía gisti Bakkaselsbæinn var henni holað niður í mínu rúmbæli og þar hírðist þessi systir mín meðan henni entist líf, hún eignaðist aldrei sæng eða kodda.?

Vissulega er langt um liðið, sá veruleiki flestum fjarlægur í dag sem þarna er lýst, en það er engu að síður þannig að enn er til staðar tilfinnanleg fátækt í okkar ríka samfélagi og frekar vaxandi en hitt með aukinni misskiptingu. Enn dæmum við einstaklinga og hópa til lífskjara sem eru langtum lakari en nokkur ástæða og tilefni eru til, ef horft er til ríkidæmis þjóðarinnar. Svo ekki sé nú talað um þær þjáningar og þá örbirgð sem drjúgur hluti mannkyns býr við þrátt fyrir alla auðlegð jarðarinnar. Einmitt vegna þess hversu nálæg og sár fátæktin er í sögu þjóðarinnar ætti okkur að standa nær en ella, nú þegar við höfum efnin til þess, að búa betur að öldruðum, öryrkjum og öðrum þeim sem stuðnings þarfnast. Einnig leggja meira af mörkum til að útrýma fátækt og hungri meðbræðra og systra, ekki síst barna, í öðrum löndum.  Það er þarfara verkefni en að koma upp litlum íslenskum her í Afganistan.

Og baráttan heldur áfram. Baráttan fyrir réttlæti, gegn fátækt, hungri og kúgun og ólíðandi misskiptingu gæðanna, gegn græðginni, gegn því hugarfari að það sé allt í lagi að sumir hafi allt en aðrir ekkert. Breytinga er þörf góðir félagar og við skulum hefjast handa um þær breytingar núna. Látum þennan fund verða upptaktinn að kraftmikilli sókn okkar hreyfingar í borg og í bæ, til sjávar og sveita. Söfnum liði, mætum tvíefld til baráttunnar í kosningunum sem framundan eru og gleymum aldrei til hvers er barist. Það er betra og réttlátara þjóðfélag sem er markmiðið. Það er innihaldsríkara og betra líf fyrir okkur öll. Það er að skila íslenskri náttúru óskemmdri í hendur komandi kynslóða og ræna þær ekki réttinum til að njóta hennar í krafti sjálfselsku og skammsýnnar siðblindrar græðgi. Það er til þess barist að aldrei þurfi að fæðast börn á Íslandi, og að lokum hvergi í heiminum, svo fátæk að þau ljúki sínu lífi án þess að hafa eignast sæng eða kodda.

Ég þakka ykkur gott hljóð og mikla þolinmæði og segi fjórða reglulega Landsfund Vinstrihreyfingarinnar græns framboðs settan.

Senda grein