Bleyðiverk í Téténíu.
Í ljóðinu Transvaal, sem Stephan G. Stephansson orti þegar framferði Breta í Búastríðinu svokallaða gekk endanlega fram af skáldinu, sendi hann breska heimsveldinu svo-hljóðandi kveðju:
Og sneypstu, hættu að hæla þér,
af herfrægð þinni, blóði og merg,
því bleyðiverk það kallar hver
þótt kúgi jötunn lítinn dverg.
Þessar línur eiga því miður sífellt við, einhvers staðar í heiminum og þarf ekki alltaf yfirgang stórveldis til. Sú er þó einmitt raunin í málefnum Téténíu þar sem Rússar herja grimmilega á íbúa sjálfstjórnar-héraðsins í nafni baráttu gegn hryðjuverkum. Undir því yfirskini er sprengjum látið rigna yfir borgir og bæi, samgöngumannvirki og bílalestir.
Enginn heilvita maður getur fallist á að sprengjuregnið hitti hryðju-verkamenn sérstaklega fyrir. Það bitnar fyrst og fremst á óbreyttum borgurum eins og í Júgóslavíu, eins og í Kosovo-héraði, eins og í Líbanon. Eins og í Víetnam.
Hvað er þá í rauninni að gerast í Téténíu? Af hverju fer ríkisstjórn Rússlands með ófriði á hendur óbreyttum borgurum og hrekur þá frá heimkynnum sínum hundruðum þúsunda saman? Af hverju leika Rússar nákvæmlega sama leikinn og þeir gagnrýndu NATO réttilega fyrir þegar bandalagið gerði loftárásir á Júgóslavíu?
Engum hefur dulist sú tilvistar- og ímyndarkreppa sem Rússland og ekki síst rússneski herinn hefur verið í frá því Sovétríkin leystust upp. Því miður verður ekki annað séð en rússneski herinn sé með yfirganginum í Téténíu að reyna að koma fram sem stórveldi á nýjan leik, stórveldi sem taka verði fullt tillit til á alþjóðavettvangi. Og eitthvað virðist Rússum miða í umrædda átt. Að minnsta kosti er forsætis-ráðherra þeirra skyndilega kominn að hlið Bandaríkjaforseta við samningaborðið þegar leysa á deilumál Palestínumanna og Ísraela.
