Goðsögnin um litla vinstriflokkinn
Því hefur lengi verið haldið fram, bæði af stjórnmálamönnum og stjórnmálafræðingum, að á hinum Norðurlöndunum sé landslag stjórnmálanna með allt öðrum hætti en hér á landi. Alls staðar séu stórir jafnaðarmannaflokkar og mjög litlir vinstriflokkar til hliðar við þá. Þessi goðsögn var býsna fyrirferðarmikil í stjórnmálaumræðu síðasta árs og var þá beitt sem rökum fyrir því að nauðsynlegt væri að stokka upp flokkakerfið á Íslandi.
Hvað skyldi svo koma í ljós þegar að er gáð? Í bókinni Yearbook of Nordic Statistics 1999 er að finna merkilegar upplýsingar um kosningar. Í Noregi eru róttæku vinstriflokkarnir með 8% og einnig í Danmörku en þar er Socialistisk Folkeparti reyndar kominn í um 15% í könnunum síðan þá. Í Svíþjóð eru vinstrimenn og græningjar með rúm 16% og í Finnlandi hafa þeir 18%. Í Færeyjum og á Grænlandi eru þessar tölur ennþá hærri, þar hafa vinstri-sósíalistar 21-23%. Einhverra hluta vegna hefur ekki farið mikið fyrir þessum tölum í máli þeirra sem hæst hafa hrópað um norræn flokkakerfi.
Það er engin ástæða til að harma þá uppstokkun sem hafin er í íslenskum stjórnmálum og er trúlega ekki lokið. Hún var tímabær vegna þess að innan flokkanna var að finna hópa sem áttu ekki lengur samleið. Og hún átti rétt á sér vegna þess að kjósendur eiga rétt á að vita fyrir hvað framboðin standa. Það eru kjósendur sem hafa síðasta orðið um hvaða flokkar halda velli og hverjir þurrkast út, flokkakerfið svokallaða er sköpunarverk kjósenda en ekki stjórnmála-mannanna sjálfra.
