Dagur sorgar
Hinir hörmulegu atburðir gærdagsins vestur í Bandaríkjunum hafa dregið dökkt ský upp á himinn gjörvallrar heimsbyggðarinnar. Ómennsk hryðjuverk þar sem lífi þúsunda alsaklausra og varnarlausra borgara er fórnað eru svo skelfileg að engin orð fá lýst. Spurningar um undirstöðu mannlegrar tilveru og siðmenningar leita á hugann. Hvað kemur heilum hópi manna til svo ofboðslegra óhæfuverka? Tæpast hafa allir þeir sem að verknaðinum stóðu verið svona sjúklega vanheilir á geðsmunum. Úr hvers konar jarðvegi sprettur hatur grimmd og siðblinda sem fær menn til slíkra hluta? Víst er að eitthvað mikið er að í mannheimum þegar slíkir hlutir skuli gerast.
Heimsbyggðin öll er því sem næst samtíma áhorfandi að hörmungunum vestanhafs, eins og öðrum stóratburðum nú á tímum. Við erum minnt á tæknikunnáttu og afrek mannsandans annars vegar, vanmátt hans og skuggahliðar hins vegar. Mesta herveldi sögunnar, ríki sem ráða yfir allri heimsins tækni til upplýsingaöflunar standa uppi berskjölduð gagnvart hryðjuverkum af þessum toga.
Vonandi verða þessir skelfilegu atburðir til þess að auka á komandi árum áherslu á uppbyggingu varanlegs friðar- og öryggisgæslukerfis þar sem heimsbyggðin öll ber sameiginlega ábyrgð. Þar þarf að hafa fyrirbyggjandi aðgerðir að leiðarljósi og leggja allt kapp á að uppræta aðstæður og eyða jarðvegi sem elur af sér sjúklegt hatur.
Vonandi verða atburðirnir í Bandaríkjunum ekki kveikja að stórfelldum hefndaraðgerðum, auknum vígbúnaði, tortryggni í alþjóðasamskiptum og auknum fjandskap þjóða. Þrátt fyrir þessar hörmungar á mannkynið enga aðra leið er fram á við í leit að betri og friðvænlegri heimi. Við vitum af langri og biturri reynslu að leið blóðhefnda og víxlverkandi ofbeldis leysir engan vanda.
Sem stendur dvelur hugur okkar þó fyrst og fremst við þjáningar þeirra sem misst hafa ástvini, ættingja, starfsfélaga eða kunningja. Við vottum þeim og allri bandarísku þjóðinni innilega samúð okkar.
