Gagnrýninn á allt nema sjálfan sig
Það hefur sennilega ekki farið fram hjá nokkrum manni að Sjálfstæðisflokkurinn hefur haldið landsfund sinn. Að venju hafa verið miklar umbúðir um fundarhaldið og fjölmiðlar hafa veitt umbúðunum mikla athygli. Formaður flokksins, sem jafnframt er forsætisráðherra landsins, hefur látið gamminn geysa í fjölmiðlum. Forsætisráðherranum, formanni Sjálfstæðisflokksins, hefur verið sýnd tillitssemi og umburðarlyndi úr hófi fram. Engu er líkara en fjölmiðlamenn hafi verið að ræða mál við barn í bleyju. Slík hefur umhyggjan verið. Þetta er slæmt, því um er að ræða mann sem ekki treystir sér til að koma í viðræðu við pólitíska andstæðinga sína í fjölmiðlum og sú spurning hefur óneitanlega gerst áleitin hvort fjölmiðlar séu orðnir svo veikir í hnjáliðunum að enginn þori í alvöru að spyrja forsætisráðherrann út úr.
Ekki hefur Davíð Oddsson verið krafinn svara um helstu átakamál okkar samtíðar, til dæmis þá staðreynd að skuldir Íslendinga eru nú meiri en þær hafa verið frá upphafi vega eða tvö þúsund milljarðar króna. Ekki hefur hann verið inntur álits á stöðu öryrkja í ljósi þess að ríkisstjórn undir hans forsæti hefur sætt ámæli fyrir að standa gegn kjarabótum til öryrkja, þess hóps sem býr við lökust kjör í okkar samfélagi. Ekki hefur hann verið spurður um húsnæðismálin, en vegna niðurrifs ríkisstjórnar Davíðs Oddssonar á félagslega húsnæðiskerfinu er nú fjöldi fólks á götunni og bilið milli ríkra og fátækra vex hröðum skrefum.
Ríkisstjórninni, undir forsæti Davíðs Oddssonar, hefur mistekist að sætta þjóðina um tillögur í sjávarútvegsmálum og finna útgönguleið út úr kerfi sem tryggir einkaaðilum eignarhald á auðlindum þjóðarinnar. Af fréttum af landsfundi Sjálfstæðisflokksins og ummælum formanns flokksins er ljóst að knýja á fram niðurstöðu á grundvelli kerfis sem er ranglátt og tryggir örfáum einstaklingum og fyrirtækjum eignarhald á dýrmætustu auðlindum okkar.
Hvað skyldi nú forsætisráherra sem hefir slíkan málstað að verja grípa til bragðs? Haldreipið er að afvegaleiða fólk með tali um alls óskylda hluti. Rætt er um persónu Össurar Skarphéðinssonar og reynt að gera lítið úr honum, landsfundarfulltrúum Sjálfstæðisflokksins til skemmtunar. Síðan er Háskóli Íslands tekinn til sérstakrar umfjöllunar. Allt er þetta gert á eins ómálefnalegan hátt og hugsast getur. Dylgjað er um menn og málefni. Sagt er að nú sé nauðsyn á miklum aga í Háskóla Íslands. Engar röksemdir fylgja, aðeins staðhæfingar um nauðsyn á miðstýrðu agavaldi. Sú spurning vaknar hvort maðurinn sé að horfa til nærumhverfisins, þ.e. ríkisstjórnarinnar, og hvort hann vilji gera Háskóla Íslands eins smáan og hann hefur gert sína samstarfsmenn í ríkisstjórninni. Þar höfum við allt of mörg dæmi um hvernig aga er beitt og hvernig menn hafa látið agast á tíu ára valdaferli Davíðs Oddssonar.
Þessa aðferðafræði forsætisráðherrans sem hér er gerð að umræðuefni, að drepa málum á dreif með því að kalla til saka alls óskylda aðila, höfum við mörg dæmi um, nú síðast í umræðunni síðsumars um málefni Árna Johnsens. Ekki hef ég trú á því að Íslendingum almennt finnist þetta stórmannleg framkoma jafnvel þótt hún uppskeri klapp á landsfundi Sjálfstæðisflokksins. En svona í lokin til Davíðs Oddssonar: Er ekki kominn tími til að beita sjálfsaga, er ekki kominn tími til svolítillar sjálfsgagnrýni hjá formanni Sjálfstæðisflokksins?
Sennilega er til of mikils mælst.
